Aldán, un porto para a esperanza

Lara Varela , PONTEVEDRA/AGARESO.- Unha parroquia de O Morrazo embórcase co Hassane, un mozo mauritano en situación irregular Quizais porque ás costas galegas non arriban máis que barcos pesqueiros, as xentes de O Morrazo erguéronse uns días atrás dispostos a dar a cara por un de tantos africanos que acadan terra española aferrados ao seu penúltimo azo. Non será porque Galicia está vacinada contra a indiferenza desa traxedia, se non porque aquí aínda conserva un brillo exótico que perderon, en cambio, outros dramas cotiáns. Brillo que en comunidades pequenas, como a de Aldán, produce reaccións case inesperadas.

O Hassane Moctar atopou en Cangas o porto que buscaba cando se subiu a aquela patera coa penas 21 anos. Sen futuro, sen recursos, sen esperanza decidiu apostar a súa vida a unha carta. Sobre súas lombos sentía e sente o peso dun fillo, 9 irmáns menores e unha nai que agardan en Mauritania un pouco de luz. “Foron 5 días con súas 5 noites”, nas que o temporal non deixou de azotar as frías augas do Estreito. Chegaron a unha praia canaria de madrugada, coa balsa parcheada por unha fuga no fondo da nave. O frío non foi aínda capaz de esquecelo.

Despois de Canarias, a policía deixoulle “na rúa cun bocadillo”. Chegara ao capital, pero Madrid non ten porto de mar. Despois de traballar de xornaleiro e albanel, chegou a Galicia. O centro de Cáritas, en Marín, foi a súa carta de salvación. Durante a súa estadía matriculouse nunha escola náutico-pesqueira para ser mariñeiro titulado. Non obstante, a súa situación irregular complicou as súas aspiracións laborais e as portas fóronse pechando.

Nesa época coñeceu a Isaac Veiga. Un mozo cangués que lle integrou no seu círculo familiar e en seu pandilla. Todos estaban no xulgado de Pontevedra o día que se resolvía a permanencia ou non de Hassane en España. Antes de que a quenda de oficio lle asignase a Beatriz Cal, para quen só ten palabras de agradecemento porque “explícame as cousas”, tropezou con outro avogado con menos disposición á hora de superar os problemas de comunicación.

En mans da sala do social estaba o futuro dun mozo de 24 anos que alegou no momento oportuno estar integrado na súa comunidade, un comportamento “exemplar” e 4 ofertas de traballo vinculadas ao sector pesqueiro. En contra xogaban os prazos da lexislación española en materia de inmigración. “Cando chegas non coñeces nada, non sabes nada”, di, empezando polo idioma. Esa foi a súa prioridade convencido de que tiña 3 anos para arranxar “os papeis”. Á espera de que a xuíza dite sentencia, Hassane non perdeu a compostura. Máis de 5.000 firmas apoian a súa permanencia e o seu dereito a unha vida digna. “Non sabía onde tiña que ir nin que tiña que facer”, lamenta. Desde a súa aldea de Mauritania, a súa nai “dáme ánimos” e dille que “loite” polo que quere. En Aldán, os seus amigos transmiten a impotencia do mozo e reivindican “xustiza”, a secas. Desde Isaac ás súas irmás, os seus pais ou a propia avoa, con 95 anos, desexan que Hassane siga compartindo con eles os días. Despois de 6 meses de convivencia “cada vez son máis aberto”, confesa, e a familia móstrase máis cariñosa. Agora, “hai que ollar ao futuro”, sinala. A posibilidade de enrolarse como mariñeiro nalgún barco do Morrazo permitiríalle viaxar ao seu país e axudar aos seus irmáns para que estuden. “Eu non puiden”, di. Toda seu pandilla e outros veciños de Aldán puxeron a nota festiva a unha xornada de protesta na que deixaron patente a súa solidariedade co mozo. Cartolinas con lemas como “Todos distintos, todos iguais” ou “Todos con Hassane” animáronse ao son da gaita e o bombo. Mans negras nunha gran pancarta e berros de apoio completaron a escena na que mandaban os xestos de preocupación e impotencia. Estes procesos xudiciais poden desembocar na expulsión por 5 anos ou nunha sanción que oscilaría entre os 300 e os 6.000 euros. Non obstante, no caso de Hassane, segundo publica Faro de Vigo, non haberá nin unha cousa nin outra, polo que o rapaz poderá quedarse en Aldán sen facer fronte a multa algunha. Pedro di que O Hassane “é esperanza, é vida”. Gerardo, pola súa banda, comprende “o medo” do inmigrante porque “se xógaa a cara ou creu”, explica. “Sei que a xente de aquí me quere e iso nunca o vou esquecer”. Algunhas cousas non entenden de papeis.