Terra Santa, onde as flores están prohibidas

Redacción (AGARESO).- Cando un pensa en Terra Santa sempre a imaxina coma un lugar máxico, onde conflúen tres ou máis relixións cunha verdade: un deus único que, nos tempos nos que vivimos, parece haberse quedado durmido.

Mentres o sangue rega a terra onde supostamente naceu o seu Fillo, Yahvé ou Alá esquécese dos seus outros fillos: daqueles que se matan por unha liña… ou por unha franxa.

O doutor Eyad ao-Serraj é o fundador e presidente do Proxecto de Saúde Mental para a Comunidade de Gaza.

Fai tan só uns días enviou un comunicado. Aquí, a miles de quilómetros de onde os nenos morren sen razón, recibimos a súa mensaxe. Dinos que tiña ganas de ver o mundo exterior, “de respirar un pouco de aire fresco, para confortarme co sentimento de que existen cousas e xentes normais fóra de aquí”, da franxa de Gaza.

Pero Eyad ao Serraj sabe que os dereitos do seu pobo á terra, á liberdade e á xustiza foron violados sistematicamente. “Que doloroso resultábame darme conta unha vez e outra que nin a min nin a nós, os habitantes de Gaza, estanos permitido parecer normais e pensar de forma normal”.

Lamenta que, incluso, pretendan destruír “o que nos queda: a nosa identidade, a nosa humanidade, o noso apego á familia e á santa Xerusalén, aos típicos "falafels" (especie de croquetas de garavanzos), á música de Fairouz e ás mulleres que levan os vestidos tradicionais”.

Aínda así, o doutor insistiu no seu sono de visitar o exterior da franxa e finalmente, tras tres meses esperando un permiso de viaxe o conseguiu.
“Todas as tentativas fracasaran ata que interveu Uri Hadar e me conseguiu un permiso dun día para ver ao meu médico en Tel-Aviv e partir a seguir para Amán”.

Sabía Eyad ao Serraj que a viaxe non ía ser sinxela e aínda que a xornada comezou ás seis da mañá, aos oito aínda estaba esperando no lado palestino de Beit Hanun, “Erez”. “Non deixaban pasar nin ordenadores, nin aparellos electrónicos, nin lápices de memoria, nin cámaras, nin radios. Dirixíanse a nós por altofalantes e nos ollaban a través das cámaras”.

"Abra a súa maleta", berráronlle nun mal árabe. Unha das mulleres que intentaba pasar á outra beira revelouse aos soldados. Foi entón cando lle mandaron mostrar todo o que levaba na súa equipaxe. “Diante da cámara tivo que exhibir as pezas de roupa íntima, unha por unha. Eu estaba furioso”.

“¿É que estamos nun espectáculo de streap-tease?", díxolles.
A rebelión do doutor custoulle tres horas máis de espera e tres visitas máis ao arco do escáner de raios X. “Sabían perfectamente que estaba contraindicado no meu estado de saúde, porque así llelo había feito saber. E aínda así me obrigaron. Son horribles”.

Tanto tempo de espera deulle a oportunidade a Eyad ao Serraj de pensar na muller que tiña enfronte, aquela á que lle obrigaran a mostrar a súa roupa íntima. “Estou seguro de que soña en vingarse. Espero que non chegue a pensar no atentado suicida, porque iso é exactamente o que eles queren: queren que perdamos a nosa humanidade e a nosa saúde mental e que nos convertamos en máquinas de matar”.

Chegou o momento de cruzar. “O primeiro humano que vin foi un Rambo con lentes de sol negras, un sorriso e cun fusil ametrallador cruzado no seu corpo enorme”. O doutor palestino ollou a aquel temible soldado. “Debeu de pensar no poder dos seus músculos e do seu armamento en comparanza coa fraxilidade do meu corpo cascado e a miña obediencia ante as súas ordes. Pero tampouco puiden sustraerme á pregunta de quen era o que estaba asustado, porque eu, non o estaba. Estaba anoxado, pero non tiña medo”.

No momento que Eyad ao Serraj cruzou ao lado israelí, tamén viu aos correspondentes da BBC e a uns poucos xornalistas que esperaban para entrar en Gaza. Facía oito días que prohibíanlles a entrada. Ese mesmo día, vinte diplomáticos europeus tampouco foron autorizados a entrar en Gaza.

Pero non foi o único que ocorreu ese día. Israel tamén decidiu cortar a subministración de fuel á única central eléctrica de Gaza e pechou as fronteiras ás subministracións alimenticias da ONU.

Nesas mesmas 24 horas, o exército israelí matou a catro palestinos en Gaza ao mesmo tempo que afirmaba o seu soporte á tregua.

No camiño de volta, despois dunha longa xornada de viaxe, o bo doutor decidiu comprar unhas pequenas plantas con flores para levalas á súa casa.
O mesmo soldado “Rambo” que o recibirá á súa chegada a Israel lle detivo berrando: "As flores están prohibidas".

E os soños, a paz, e a propia vida. Todo está e estará prohibido en Terra Santa mentres o diálogo e a tolerancia importen menos que un mísil terra-aire; mentras existan países que teñen armas pero deixan morrer de fame aos seus cidadáns; mentres haia quen crea que un bo ataque sen posibilidade de resposta é a mellor defensa aínda que a quen dispare teña seis anos e non supere o metro de altura…