A sociedade ourensana orfa dun ser excepcional

Faleceu Recaredo Paz, impulsor do voluntariado en Ourense e cofundador de Auxilia na provincia de Ourense. Tiña 58 anos dos que 39 dedicou a traballar para mellorar a vida de persoas discapacitadas físicas, psíquicas e maiores dependentes. Foi colaborador directo do fundador de Auxilia en Ourense, Domingo Gómez Freire en 1969 e máis tarde impulsor desa ONG, que pasou a ser a aglutinadora doutros colectivos de persoas discapacitadas. No 1990, participou no proxecto dun edificio destinado a nido de asociacións, centro de día para persoas con parálise cerebral e doentes de alzheimer, centro asistencial para maiores dependentes e sede de talleres que xa impulsaron a integración laboral de máis de 70 minusválidos, entre outras.

Ourense/AGARESO/ P.González. - O ceo ben puido esperar para que, Recadero Paz, puidese gozar o tempo, lugar, e espazo no seu gran obra, non só de pedras, de cementos, de ladrillos, se non de soños convertidos en realidades, de traballo, de loita, e sobre todo de compromiso social parauns seres humanos, que deixaron moi atrás aquilo de, minusválidos, discapacitados psíquicos, etc. Recadero, sen demagoxias, sen ego, puxo a semente da esperanza, de a ilusión, da superación nun lugar que fai perfectamente de faro, de guia, no sur de Galicia, en Ourense. O que queira percorrer mil quilómetros, ten que dar o primeiro paso. Que paradoxas ten a vida, dar pasos, nunha cadeira de rodas, pois. Recadero, amosou que dende unha cadeira de rodas, pódense dar os pasos que queiramos en distancias tan interminables, como as horas que dedicoulle aos demais. O pasado sábado día 1de novembro, Recaredo Paz, recibía sepultura no cemiterio parroquial de, San Miguel de Taboadela, a doce quilómetros da capital ourensana. Como un viaxeiro sen equipaxe, os seus cincuenta e oito anos de idade, o tren desa dama, cruel, fría, desapiadada, sen retorno, se adianto sen atrasos, nesta viaxe. O amigo Paz, como viaxeiro comprometido, unha vez mais, entrego a súa vida, ao oír, ao escoitar, un silbato convertido, nunha palabra máxica, para el, Aixiña, Aixiña. Recaredo Paz: "Ourense, non te esquece"

O Proxecto ten a intención de reunir experiencias maduras rexistradas na prisión. A través de narracións das vivencias dos propios protagonistas, que combinan o sufrimento da reclusión, persiguen habilitar unha expectativa ao seu mañá. Para intentar reunir estes mundos, empregando diversos xéneros como o conto, a carta, a poesía, a música, a fotografía, ou o vídeo. O remate deste laboratorio autobiográfico será elaborada unha síntese do material reunido tanto en papel como en soporte multimedia para ser difundida en diversos centros e internet.

Este espacio de creación transformado nun proxecto literario ten, inicialmente, dous anos de duración, nos que unha palabra burlará todos os sofísticados sistemas dun centro penitenciario de alta seguridade para abrazarse coa liberdade de expresión.