|
|
Caritel perde a inocencia
Entre casas de pedra centenarias e outras de nova construción (a maioría), a parroquia de Caritel é a última parada da vila de Ponte Caldelas antes de avanzar para A Lama. Unha pancarta que cruza de beira a beira a estrada dá o primeiro aviso: “O presente de Caritel é o futuro de todos”. Despois, bandeiras de Galicia con crespóns negros porque “estamos de loito”, din, e numerosos carteis rematan a mensaxe: “Non queremos un segundo O Vao” ou “Caritel contra os realojos ilegais”.
PONTE CALDELAS (PONTEVEDRA), Lara Varela/AGARESO.- Nos últimos meses “o ambiente cambiou moitísimo”, comenta un grupo de veciñas. “Arrebatáronnos a tranquilidade”, apuntan. O parque infantil está deserto e os paseos pola carballeira, antes frecuentada, son escasos. A poucos metros está a casa de Mariano Silva, un dos patriarcas das dúas familias procedentes do poboado do Vao.
É venres pola tarde e chove. Unha descoñecida achégase ao enreixado da casa. En apenas uns segundos unha moza asómase á porta e pregunta: “¿Que queres, amiga?”. A xornalista identifícase e Julia Silva, tras consultar cos seus familiares, achégase con outra muller. A casa é enorme e xoguetes e plantas salpican un soportal ordenado.
As concentracións semanais que desde fai máis de 3 meses os veciños protagonizan ás portas da vivenda non faranlles dar un paso atrás. “Sentímonos acosados pero de aquí non nos imos ir”, afirman. “Nos miran raro no supermercado pero preferimos quedar aquí que volver ao Vao”, e agregan: “Non nos metemos con ninguén, son eles [polos veciños] os que queren guerra”. Esta noite toca concentración. Julia Silva conta que diante dos silbatos e as consignas contra eles “baixamos as persianas e, logo, á cama”. Sen embargo, esta vez saen aos balcóns. Á outra beira, unha trintena de veciños colócanse tras varias pancartas.
O recibimento veciñal é menos cálido có dos xitanos porque, nada máis oír a palabra prensa, cambian o xesto e advirten que non farán declaracións. Afirman que nos medios se lles ha tachado de “racistas” e se manipúlalles. E, ¿que din? A resposta é clara: “Aquí non os queremos”. Argumentan que, de fondo, “hai un problema de drogas pero, sobre todo, estamos molestos por como se fixo todo”. “Nos empaquetáronos sen dicir nada”, di un señor. Hai quen deixa aos cans soltos de noite “por se acaso”. Unha veciña con bágoas nos ollos xa non deixa a porta da súa casa aberta porque “temos medo”. O irónico é que este é un dos puntos en común que teñen coa xente que está a outra beira do enreixado, onde Julia Silva te miran aos ollos para responder: “¿Como non imos ter medo?”.
Fronte a fronte, decenas de silbatos e voces en grito rompen a calma desta aldea urbanizada, onde apréciase un toque de modernidade, de orde nas construcións afastado ao rural típico galego. Boa parte dos seus habitantes, non chegan a 80, non son oriúndos da zona e as súas ocupacións profesionais non están vinculadas co cultivo das terras ou o gando.
Chegadas “de México, Brasil, Portugal ou o País Vasco”, estas persoas din haber atopado nesta paraxe repleto de carballos un galiñeiro que en verán se multiplica “entre familiares e xente que ten aquí a súa segunda residencia”. Pero este ano será distinto. “Os meus netos viven en México D.F. e veñen estresados, pero este verán non sairán de casa, non xogarán no parque”, comenta unha residente.
Os ánimos están máis quentes agora, sobre todo despois da aparición de pintadas racistas e de simboloxía nazi. Os manifestantes aseguran que eles non foron: “Non creo que isto beneficie a ninguén”. Algúns apuntan a persoas do propio Caritel: “Un 1%” que nos espían para contarlle todo aos xitanos e nos miran mal”. Refírense aos veciños que se toman unha copa ou un café con algúns dos homes do clan Zarza no bar da sede cultural. O seu dono é un dos poucos que pediu publicamente unha oportunidade para estas familias. “Dio porque lle deixan nun día máis que todo o pobo xunto, pero debería estar calado e pensar que o seu negocio está aquí para todos os veciños”, advirten.
“Aquí viven incluso hippis, deses que cultivan a súa horta e fan pulseiras e esas cousas. Eu non os coñezo pero non molestan e sempre saludan”, sinala outra. “Nós non temos problemas con ninguén, se eles se comprasen a súa casa co seu diñeiro eu, polo menos, non diría nin mu”, sostén un dos manifestantes.
Ao redor das nove e media da noite empezan a xuntarse uns corenta veciños fronte ás vivendas adquiridas polo Concello de Poio. “Nós non protestamos contra eles, protestamos contra o alcalde Luciano Sobral que llos tirou de enriba e os trouxo aquí”. Á pregunta de por qué protestan entón fronte á súa casa, responden que “porque aquí non os queremos. Que se vaian!”. Esa é a consigna máis repetida. Aos berros de “¡Fóra de aquí, non vos queremos!”, unha xitana cun neno en brazos improvisa unha coreografía ao ritmo dos berros e varios pequenos imítana, move o pelo, os brazos, pon a orella, pide máis e, cando o ton das protestas faise máis forte e unánime, chámalles sinvergüenzas e dilles que se vaian.
Na planta de embaixo, mentres, outra nova grava cunha cámara a todos os manifestantes e, en xeral, mostran unha actitude burlona e provocativa ata que, pasado un intre, métense na casa e baixan as persianas. Chega entón un coche do que se baixan dúas mulleres calés, veñen cargadas con bolsas da compra e son abucheadas. “Non pararemos, non ata que se marchen”, espetan. De momento, a parroquia quedarase este ano sen festas porque “todo o diñeiro vai para isto”.